Potocznie nazywane przeziębieniem zakażenie górnych dróg oddechowych jest najczęstszym schorzeniem występującym u ludzi w każdym wie-ku. Pierwsze objawy choroby pojawiają się, kiedy wirusy wtargną do komórek nabłonka wyściełającego górne drogi oddechowe. Ustrój broni się przed wirusem, atakując go za pomocą białych krwinek, nazywanych granulocytami obojętnochłonnymi lub neutrofilami. Jeśli układ odpornościowy nie rozpoznaje wirusa (co oznacza, że nigdy wcześniej się z nim nie zetknął i nie wytworzył przeciwko niemu odporności), to ten rodzaj odpowiedzi immunologicznej, polegającej na gwałtownej produkcji neutrofili i "przesłaniu" ich do walki w miejscu zakażenia, nazywamy odpowiedzią nieswoistą. Ich totalny atak stanowi doskonałą obronę ustroju - jednak przeciwko innym wirusom, a nie tym, które powodują objawy przeziębienia. Nadmiar komórek obronnych zgromadzonych w miejscu zakażenia powoduje powstanie stanu zapalnego, którego główne objawy to katar, bóle o niejasnej lokalizacji i uczucie rozbicia. Objawy przeziębienia pojawiają się najczęściej między 1. a 4. dniem od zakażenia, a znikają z reguły w ciągu kolejnych 3 dni. W czasie pierwszych 3 dni rozwoju objawów jesteśmy zakaźni (tzn. możemy wydalać zakaźne formy wirusa, groźne dla innych) i z tego powodu powinniśmy przestrzegać zasad izolacji. Choroby przeziębieniowe występują najczęściej w okresach przejściowych i zimnych, tzn. od jesieni do wiosny. W czasie chłodów częściej przebywamy w budynkach, w ogrzewanych pomieszczeniach. A właśnie gorące i przesuszone wskutek centralnego ogrzewania powietrze, niszczące i wysuszające śluzówkę nosa oraz gardła, stanowi optymalne środowisko dla rozwoju i przekazywania wirusów.